...og allir komu þeir aftur...

Eftir 20 tíma ferðalag stigum við á íslenska jörð í gærkvöldi kl. 22:30. Rok og rigning tók ekki á móti okkur, eins og ég hafði vonað, eftir ríflega þriggja vikna ferð.

Við flugum flest frá paradísinni við Mombasa og dvöldum í Nairobi 2 nætur. Veðrið þar var svalara en við Dianiströndina. Nokkur ætluðu aftur með lestinni en eitthvað var að lestarteinunum og því urðu þau að fara með almenningsvagni. Sú ferð tók um 9 tíma (að næturlagi) í þægilegri rútunni.

Yngstu ferðalangarnir fengu "meira" út úr ferðinni en við hin. Þeir Davíd og Öddi voru á gangi í Nairobi í upphafi ferðar. Þar hittu þeir geðþekkan mann sem sagðist vera landflótta prófessor sem þyrfti að flýja land á morgunn og vantaði peninga til fararinnar. Hann var mjög áhugasamur um íslenska menningu og þjóð. Hann bauð þeim með sér inn á kaffihús en er þangað var komið tóku lögreglumenn hann fastan og færðu til yfirheyrslu. Lögreglan tóku strákana einnig í yfirheyrslu þegar kom í ljós að prófessorinn var með dóp og falsaða peninga á sér. Þeir vildu því kanna hvort seðlarnir hefðu komið frá strákunum og báðu þá um að sýna sér farareyrinn. Eitthvað voru skilríki "lögreglunnar" einkennileg og varð því ekkert af frekari peningaskoðun. Losnuðu strákarnir við frekari afskipti þessara manna en þegar þeir flettu túristabók um Kenía stuttu síðar var þar varað við ýmsum klækjum óprúttinna þjófa og nefnd álíka dæmisaga og þeir höfðu upplifað!!

Þeir gistu inni í Mombasaborg á hóteli sem verið var að endurbæta. Þar var farið inn á herbergið þeirra (inn um læsta hurðina) og stolið ýmsum hlutum s.s. myndavélum. Hótelstjórinn var ragur við íhlutun lögreglunnar, því ekki var komið leyfi fyrir rekstrinum. Degi síðar voru þeir nýkomnir út úr búð og hafa líklega verið vaktaðir því aðeins peningaveskið var horfið eftir að einhver rakst utan í töskuna hans Ödda.

Margir viðburðir og sögur urðu til í Kenía sem ekki er við hæfi að segja frá opinberlega. Mun þessi viðburðaríka ferð bætast við dýrmætan reynslusjóð okkar ferðalanganna og færði okkur án vafa verulega aukinn þroska m.a. í mannlegum samskiptum. Við vorum 12 í upphafi ferðar en fararstjórinn okkar varð eftir, því hann ætlar að byggja drengjaskóla ásamt innlendum og kemur ekki aftur fyrr en í byrjun næsta mánaðar. Þarna var á ferð fólk á öllum aldri þ.e. frá 23 ára til 67 ára. Margir voru kennarar í grunninn en einnig nemar (m.a. verkfræði), strætóbílstjóri, námsráðgjafi, bókari, sjómaður, fjármála-sölu-framkvæmda- og verkstjórar og harðfiskssali.

Hér með lýkur ferðasögunni sem hófst 29.júní og lauk 22.júlí. Þeir sem hafa hug á að leggja hönd á plóg við að styðja verkefni eða einstök börn í Indlandi og Kenía geta haft samband við mig eða Múltí Kúltí í Ingólfsstræti þarsem er aðsetur Vina Indlands og Vina Kenía á vegum International Humanist Alliance.

Ahsante (=takk fyrir) og kwaheri (=bless)

Hrafnhildur Gunnlaugsdóttir s. 5527538/8610552

 

Önnur Kenía

Jambo  (halló)Þá erum við komin á Jacaranda Ocean Beach Resort og höfum það mjög gott (sijambo). Vel var tekið á móti okkur, rykugum ferðalöngunum, með ilmandi þvottaklútum og köldum ávaxtasafa í anddyri glæsihótelsins á laugardag.

Spólum aðeins aftur í tíma: Fimmtudaginn 12.júlí héldum við af stað aftur til Nakuru frá Kisumu. Við vorum tæpa 6 tíma á leiðinni en annar bíllinn bilaði (strákabíllinn) og við sáum 3 stóra flutningabíla utan vegar, annaðhvort á hvolfi eða á hliðinni. Annar bílstjórinn gaf einni okkar, Kristínu, bók sem hann teiknaði sjálfur í; Um þróun lifnaðarhátta í Kenía eftir að hann fæddist um 1940.

Á föstudegi var haldið snemma af stað og komið við á hótelinu í Nairobi, sem við munum gista á eftir Mombasaveruna. Stigið í forna lestina sem lagði af stað kl. 19. Við vorum fjórar saman í litlum klefa með kojum og tók ferðin 17 tíma, enda fór hún hægt yfir. Okkur var fenginn ljósgjafi sem dofnaði skjótt og hvarf að lokum alveg. Hér skellir sólin sér niður “í einum grænum hvelli” og við tekur myrkrið sem kol. Stórar konur frá Íslandi áttu erfitt með að þreifa sig áfram eftir þröngum göngunum að matarvagninum en vasaljós sem ég hafði meðferðis hjálpaði okkur umtalsvert. Ein okkar, sem var á fyrsta farrými, húkti ein í myrkrinu en fékk ljóstýru seint og um síðir. Ævintýraleg ferð sem lengi verður í minnum höfð, einkum ferð þriggja hugaðra kvenmanna á klósettið fyrir svefninn þar sem áðurnefnt vasaljós kom tveimur þeirra að notum við að hitta í holuna á gólfinu. Stundum hefði verið gott að hafa strákatólin á þessu ferðalagi en það nefnist “bush attack” þegar karlkynið léttir á sér við trjárunnana og var þetta orðatiltæki viðkvæmt þegar Busch Bandaríkjaforseti kom til landsins.

Eftir viðburðaríka ferð um Kenía, þarsem við höfum gist á ýmsum stöðum og þeim ekki öllum kræsilegum, erum við nú á því glæsilegasta hóteli sem ég hef gist á ævinni og hef ég þó víða farið (m.a. til Reykjavíkur!). Við Fríða höfum hús sem er tæplega 20 fermetrar og minnir óneitanlega á samfélag Desperate housewives, þarsem húsin standa saman og við getum fylgst hvert með öðru. Krassandi sögur fæðast og farið er yfir viðburði ferðalagsins í smáatriðum. Það sem skilur á milli ofangreindra sjónvarpsþátta og okkar, er að einu morðin hér fara fram á skordýrum sem villast inn til pempíulegra kellinga (t.d. margra sentímetra margfætlum og litlum eðlum). Hér liggjum við á sólbekkjum við Indlandshafið og höfum sundlaugina við hlið okkar. Morgunverður er stórkostlegur svo ekki sé talað um 6 réttaðan kvöldverðinn. Allan daginn er einhver dagskrá og endar með fjölbreyttum skemmtiatriðum að kvöldi dags. Ekki sakar að skreppa í slökunarnudd eða hand-og fótadekur. Einn morguninn sigldum við út á kóralrif og þar var kafað (með snorkel) til að skoða litfagra fiskana í sjónum. Þegar hér er komið sögu (á miðvikudegi) hefur hellirignt margsinnis en hitastigið er gott og ef það fer hærra en þægilegt reynist, er kælingin sett á.

Í dag kveðja nokkrir félagar okkar hópinn um stundarsakir en við hittumst öll aftur á föstudag í Nairobi og fljúgum til London á sunnudaginn og komum heim á Frón sama dag fyrir miðnættið.  

Bleika byltingin

  Kisumo borg er alveg á miðbaugnum og hér er meira um fluguna vegna Viktoríuvatnsins. Fyrstu nóttina gistum við á Hótel Palmers sem karlmennirnir hafa gist á áður í ferðum sínum. Herbergið mitt var skápur með klósetti. Þannig að þar kom ég reglulega út úr skápnum! Veggirnir voru mun hreinni en annarsstaðar en stúlkurnar í móttökunni voru inn í rimlabúri sem jók ekki á öryggistilfinningu okkar þó þar væru verðir eins og við alla gististaði. Eftir nóttina kom í ljós að ein okkar kvennanna sjö var með hjartsláttartruflanir og önnur hafði ekkert sofið. Við hinar vildum líka skipta um gististað og tókum til okkar ráða. Nú erum við alsælar komnar á Milimani Resort þarsem koddarnir eru yndi og sturtan volg. Á klósetti okkar Fríðu eru tvö stór göt sem útskýrir fúkkalyktina en við tókum plastpoka og límdum þá fyrir götin sem útilokar ekki lyktina en heldur aftur af óæskilegum gestum. Um kvöldið fórum við á kínverskan stað, átum á okkur gat og buðum bílstjórunum okkar tveimur með okkur. Án þeirra væri lífið ekki eins þolanlegt og það er nú. Þarna varð hin bleika bylting og ekki nóg með það heldur ákváðum við kvensur að nóg væri komið af hristingi þjóðveganna í bili og tókum okkur frí í dag (þriðjudag). Þá var setið við sundlaugina og hvílt sig eftir annasama og erfiða daga. Karlmennin óku í 3 tíma hvora leið til Migore en með í för eru maður og kona frá Indlandi og Kjartan sem er formaður húmanista á ‘Islandi. Sá indverski; Mikael, sýndi mér myndir af Gowry, stúlkunni sem ég styrki, þegar hún fékk pakka frá mér í vor. Ferðin hér úti hefur verið mikil upplifun og einstaklega áhrifarík. Hér höfum við skoðað fjölmargar stöðvar sem hópar reka á vegum International Humanist Alliance: humanitsalliance.org og hef ég punktað niður hjá mér athyglisverðustu atburðina í dagbók sem Anna systir gaf mér fyrir meira en 20 árum en hefur alltaf beðið merkilegs tækifæris til skrifta. Nú er það komið. Annars eru mæðgur hér með í för sem blogga líka, þær Rósa (fjármálastjórinn okkar) og móðir hennar Gígja (námsráðgjafi í KHÍ) – þeirra síða er: kenya-farar.blog.is og bendi ég öllum að skoða þá síðu því þar er skilmerkilegar sagt frá öllu.

 

Á sunnudagsmorgun sigldum við á (lekum) trébátum út á Viktoríuvatn í 4 tíma til að skoða m.a. flóðhesta. Vatnið er brúnt en var það ekki fyrir 10 árum en planta ein hefur gert þennan óskunda. Uganda og Tansanía eiga stóran hluta vatnsins. Meðfram því sáum við fólk þvo bíla sína, baða sig og þvo fötin. Fylgdist ég með dreng sápa sig og baða en þegar því var lokið þvoði hann fatalarfana og fór síðan í þá blauta. Veiðimenn voru við veiðar að vitja um net sín og óðu upp að höndum. Við áðum í fiskiþorpi og skoðuðum okkur um. Messa var í gangi í einu húsinu á vegum hvítasunnuprests en ég fór inn á hótel staðarins. Það var hjallur c.a. 6x6  metrar með moldargólfi en á því voru trébekkir og þar sátu 2 fiskimenn. Í afstúkuðu horni húkti kona og matbjó á gólfi staðarins. Við tókum tal saman en konan lagði ekkert til málanna. Mennirnir sögðust vinna alla daga en væru á “hótelinu” til að fá sér hressingu. Þeir voru afar áhugasamir um veru okkar hvítu í Kenía og vildu fá að fylgjast með hvernig starf okkar yrði í framtíðinni. Allan daginn var rafmagnslaust í Kisumo.  

Konurnar í landinu vinna mestallt sem gera þarf heimavið. Mennirnir spóka sig um og sveifla staf sínum.

Anne Loren er hérlend kona sem tók á móti okkur á flugvellinum í Nairobi og hefur fylgt okkur allan tímann. Ég hafði tækifæri til að spjalla við hana eitt kvöld í Nakuruborg. Hún á 6 börn, eina stúlku og 5 drengi og er 45 ára gömul. Næst yngsta barnið hennar fékk malaríu þegar hann var 4 mánaða og hefur hann getað gengið en ekki mikið meira. Nú er hann mjög veikur á sjúkrahúsi, meðvitundarlaus, og hún er hjá honum allar nætur. Hún giftist bókara (ekki af ást) sem kominn er á eftirlaun en hann á 3 aðrar konur og um 20 börn alls. Hún tók að sér 2 stúlkur sem eru á heimili hennar en hver eiginkona um sig rekur sitt eigið heimili. Sagðist hún vera sjálfstæð, geta ferðast og gert það sem hún vill en hefur alfarið séð um börnin sín en eiginmaðurinn greiðir skólagjöld. Hún vinnur í heilbrigðis/félags-þjónustu og hjálpar t.d.  konum og stúlkum (með pilluna og smokka) sem selja sig fiskimönnunum. Heima hjá henni er lítið apótek en við munum heimsækja hana í eftirmiðdaginn á morgun. Í fyrramálið fer ég með henni og kaupi 2 skólabúninga fyrir peningana sem Valdís Eik, dótturdóttir mín, tók úr sparibauknum sínum og sendi mig með.

Næstu daga verð ég aftur á ferð til Nairobí með viðkomu í Nakuru. Þá förum við í næturlest til Mombassaborgar (næst-stæsta borgin) og verðum þar í  viku.  

Til Kisumo

 

Þar sem erfitt er að orða marga hluti á tölvu sem ekki hefur íslenska stafi fékk ég nú lánaða tölvu. Ég hafði lítinn tíma síðast til að skrifa en minntist þá á kokkinn í halsinum. Svo ekkert misskiljist þá hef ég ekki hitt hér sérstakan kokk sem heillar mig og ég meinti hálsinn sem heldur uppi höfðinu.

Kökkurinn í hálsinum er oft til staðar því hér sér maður marga ömurlega hluti. Fyrsta sjokkið kom í Little bees skólanum sem er staðsettur í Slummi (fátækrahverfi) í Nairobi. Lyktin sem tók á móti okkur var ólýsanleg því skólpið rennur þar um á götuslóðunum. Vistarverur eru afmarkaðar með ryðguðum bárujárnsbútum. Stórir plastpokar undan korni eru mikið notaðir hér sem byggingarefni svo sem í sölubásum til skjóls með því að negla þá við uppistöðuspýturnar. Í skólanum eru þeir notaðir sem kennslutæki og teiknað á þá skýringarmyndir eða saumað í þá. Þarna voru mörg (munaðarlaus) börn ca. 200 talsins í rifnum fötum en við sáum að þau fá stóra matarskammta. Þau sungu fyrir okkur og Fríða sá stúlku sem var í allt of litlum skóm og þeim götóttum. Hún ákvað að bæta úr því og mun hérlend kona sjá um þau innkaup. Börnunum voru gefnar stílabækur sem komu sér vel. Við heyrðum sögur nokkurra barna sem voru ekki fallegar en mér hnykkti við þegar í söngvum þeirra kom fram að stöðva barnanauðganir. Þetta eru börn á aldur við barnabörnin mín! Þetta er þeirra veruleiki.

Í gær fórum við á marga staði og hittum skólabörn. Í fjölmennum skóla voru 5 börn sem eiga styrktarforeldra og þá fá 5 önnur börn sem kennarar benda á, að njóta þess og fá einnig gefins mat í skólanum. Börnin voru kynnt fyrir okkur og við gáfum þeim gjafir. Meðan á því stóð gaf sig að okkur drengur sem sagðist hvorki eiga foreldra né skyldmenni og einnig kom fram að hann fékk að búa hjá einhverjum konum. Þegar hann talaði hóf hann að gráta og þá hoppaði fyrsti kökkurinn upp í minn háls. Annar 6 ára drengur sem er styrktur var veikur. Þarna stóð hann fyrir framan okkur hóstandi með hor í tötrum og berfættur. Móðir hans er mjög veik. Amma  hélt á 8 mánaða barnabarni og tvær eldri dætradætur stóðu hjá sem vantar styrktarforeldra. Foreldrar dánir. Það sem eftir lifði dags sáum við fleiri slíka hluti, nokkrir vasaklútar fuku þann daginn.

 Einkennisorð dagsins: Sorg – þreyta – klígja.

Nú erum við komin til Kisumo eftir rúmlega 5 klst. akstur frá Nakuru sem eru 77 km. Rigndi mestan part leiðarinnar og það sem við sáum út um glugga bifreiðarinnar var einkar fjölbreytt. Áberandi er allt ruslið sem flæðir um allar jarðir því hvergi sjást ruslafötur. Fólkið óð í drullusvaðinu sem mikið var af í allri bleytunni. Nokkrir áttu stígvél en margir voru berfættir. Vegurinn var einhvern tíma malbikaður en á honum voru stórar holur og djúpar en hann var þó ekki eins slæmur og  Arnarvatnsheiðin. Við fórum 20 km. á klst. að meðaltali. Þarna sáum annan stóra flutningabílinn á hliðinni í ferðinni og dauð dýr á veginum en við hlið vegarins gangandi fólk, sumt berandi byrgðarnar á höfði sér og smábörnin bundin á bakið (hér er átt við kvenfólkið). Lögreglumenn sjást öðru hvoru að gæta öryggi fólksins en þá má alls ekki mynda því afleiðingarnar eru fangelsi fyrir njósnir. Keyrt var um fallegt landbúnaðarhérað og við sáum m.a. breiðurnar af te-trénu og fólk að tína laufin í körfur. Bílstjórarnir okkar tveir eru frábærir og erum við heppin þar. Ferðalagið okkar væri ekki svona mikil upplifun ef við hefðum ekki haft bílana.

Eitthvað hefur borið á veikindum í liðinu síðustu daga og fórum við vinkonur ekki varhluta af því í gærkvöldi en við höfum styrkt okkur með því að súpa á Gammel dansk flösku á tóman maga að morgni dags.

 HAKUNA MATATA sem útleggst: Þetta reddast!

 

Tilfinningarussibaninn

Erfitt i dag - forum a sjo stadi og saum omurlega hluti i Nakuru. Forum i ferd a morgun til Kisumo og verdur hun erfid. Hef ekki tima i meiri skrif en eg hef that gott fyrir utan kokkinn i halsinum.

Ferdalag

Vid erum komin til Nakuru en fra Nairobi er 6 tima keyrsla thangad. Her er allt i einum hraerigraut: haenur, nautgripir, opin holraesi. geitur, hjallar sem notast sem solubudir og folk sem telst um 200 thusund. Her er jardvegurinn raudur en stundum grar thar sem er mikill sodaskapur. Thegar eg gekk nu adan um goturnar ad internetkaffihusinu maettu betlarar og solumenn sem eru afar adgangshardir. Litlir drengir bidja um peninga fyrir mat en nota tha til ad kaupa lim til ad sniffa. Vid sogdumst ekki gefa einum theirra pening thvi hann myndi nota hann til slikra kaupa en tha dro hann upp limid til ad sanna rettmaetid  fyrir okkur. Limid deyfir hungurtilfinninguna.

I gaer forum vid i safari i Nakuru National Park. Vid mattum ekki fara ur bilunum nema thegar vid saum pelikana og flamengoa. Yndileg sjon i riki Lion king og saum thar Simba, Pumba og felaga en vid vorum mjog heppin ad geta myndad ljonin og hlebarda svo og nashyrninga, villisvin, buffalo og giraffa o. m.fl. Vid komumst a veitingastad og fengum okkur storkostlegan malsverd um midjan daginn sem var buffet og loks fylltum vid maga vora. Thetta var sko besti dagurinn!!

I morgun skiftum vid um hotel og fengum fint  herbergi, allt annad en sidustu tvaer naetur. Hitinn er liklega ekki eins har her og a Islandi sem mer skilst hafi verid yfir 20. I dag skin solin eftir rigningu i gaerkvoldid. Hugurinn er gladur og hress og vid hlokkum til naestu daga tho allra mest til ad komast til Mombassa sem mun vera rusinan i pylsuendanum.

 

M'anudagur

Vorum ad koma 'ur ferd og n'u hellirignir med thrumum. Vid heims'ottum "Little bees" sk'olann sem er 'i slumminu h'er sem heitir Madoja. 'Eg stakk upp 'a thv'i ad gefa bornunum st'ilabaekur sem voru vel thegnar. H'erlendara konur deildu 'ut thv'i sem vid komum med og skondid var ad sj'a l'itil born alsael med brj'ostapumpu!! Thessi heims'okn var baedi gledileg og sorgleg og 'ymsar tilfinningar baerdu 'a s'er. Fr'ida t'ok eftir 10 'ara afskiftri st'ulku sem h'un hefur 'akvedid ad styrkja.

Ekkert hefur borid 'a magakveisu enn og held 'eg ad pillufarganid sem 'eg hafdi m'ed m'er dugi bara vel nidri 'i tosku! 7-9-13.

H'edan er haegt ad segja margar sogur af samferdaf'olkinu, margar afar spaugilegar en til thess hef 'eg ekki t'ima n'u. Vid forum oll saman 'ut ad borda thar sem er lifandi t'onlist.

'Eg f'or inn 'a p'ostinn minn en ekkert hefur enn borist vardandi vinnum'alin m'in. Vona ad 'eg f'ai svor flj'ott.

sunnudagur

Til ad skilja skrifin m'in vil 'eg taka fram ad 'eg geri kommu 'a undan ef 'eg meina ad stafurinn eigi ad hafa hana ofan 'a. !

Mikid var gott ad sofa heila n'ott. Herbergid er hreint og h'otelid gott en svol'itid l'uid.

'I gaer eftir langt flug sem gekk mjog vel vorum vid s'ott 'a tveimur mini-bussum sem sum okkar sogdu ad hefdu sloppid fra (str'ids)minjasafni. Vid vorum ad velta fyrir okkur hvort their dugi 'i svona langt ferdalag sem er fyrir hondum, thegar their 'attu erfitt med brekkurnar ! H'er er vinstri akstur  og vid hofum b'ilstj'ora.

'Eg hafdi sofid 'i naestum 3 t'ima 'i v'elinni og eftir morgunmat h'er 'a h'otelinu logdu allir sig 'i adra 3 t'ima. Ad stadart'ima h'er lentum vid kl. 7 en klukkan er 3 t'imum 'a undan okkar t'ima heima. Th'a var keyrt 'a tvo markadi thar sem soluf'olk var afar adgangshart. Nokkud var um betlara og thegar 'eg hafdi stungid pening ad m'odur barns sem h'elt tv'i 'a handleggnum kom tharlend fylgdarkona okkar til m'in og sagdi ad f'olkid keypti frekar l'im til ad sniffa en mat handa barni s'inu.

Endir dagsins var ad borda 'a f'inum restaurant thar sem bodinn var allskonar grillmatur og bordadi 'eg str'utskjot sem var f'int. Enginn hefur enn fengid 'i magann en thad er ekki vissa fyrir thv'i hvort gott er ad borda egg eda mj'olkurvorur. Vid fordumst vatn 'a stadnum (adeins innsiglad 'i floskum), graenmeti og mel'onur thv'i sagt er ad thaer s'eu sprautadar med vatni.

N'u er ad hefjast fundur um framhaldid vid sundlaugina - en hitastig h'er er mjog thaegilegt, alls ekki of heitt. Bid ad heilsa ollum.

Komin

Komin til Nairobi en s'alin l'iklega ekki alveg. Threytt eftir l'itinn svefn. Skrifa s''idar!

Undirbúningur ferðar

Dagurinn var mjög annasamur hjá mér. Hann hófst með því að ganga lítinn hluta af Selvogsgötu með Bomsunum eftir að við höfðum kíkt á framtíðarheimili einnar okkar. Ásu Bjarkar. Þegar ég hafði rifið í mig hádegismat hjá Þóru Lovísu kom ein vinkona mín (Ólöf) með varning sem ég tek með mér út t.d. gamla síma.

Þá vatt ég mér í atvinnuviðtal en ég var ein af 6 sem fóru í það af 15 umsækjendum.

Dætur mínar mættu á pallinn og heiti potturinn nýttur í yndislegu, sólríku veðri. Mikið var ég heppin að njóta íslenska sumarins áður en ég fer! Þá var hafist handa við að koma fyrir farangri í töskuna, tæma ísskápinn og hugsa um blómin en sem betur fer er nágrannavarslan hér öflug!

50 ára afmæli yngri systur minnar, Önnu, var haldið með grillveislu heima í nýrri íbúð hjá Þorleifi bróður. Þar gafst mér tækifæri á að kveðja alla.

Nú er allt komið í töskuna sem er í stærra lagi og tími kominn til að reyna að sofna en ég vakna á morgun kl. 5.